Jap-hipsterzy

Przeglądając strony w poszukiwaniu japońszczyzny w wszelkim - bardziej krytycznym wymiarze - w końcu chyba odnalazłam mój mały raj i niczym el hombre dorado podniecam się malutką żyłką, która dopiero za parę tysięcy lat spłynie rzeką informacji.

Meta no Tame to blog, który powstał przy innej stronie, lekko wypełnionej niusami i muzyką japońską z lat 60. i 70. (niczym z tamtejszych studniówek). Dopiero co powstał, więc apetyt na razie został miło pobudzony. Ale już trochę o literaturze (i nie Panu MH, które owszem lubię, ale chce wierzyć, że powieść współczesna się na tym nie kończy), coś tam o żigolakach (o których nota bene widziałam kiedyś niezły dokument na YouTubie oczywiście) i Numero Tokyo, a na deser komentarze na temat wpisów z The Moment hipstera Johna Jaya.

A propos T Magazine - troszkę się jak na razie podniecamy, chociaż chciałabym zobaczyć wersję papierową. Śliczne logo, niezła strona (chociaż nawigacja mnie denerwuje), ale za to dobre rzeczy w środku. Warto się przemęczyć.

Either Way

Teledysk nie jest świeżutki (w sensie daty upublicznia) ale potrzebuje mocnej odtrutki na rodzime hiphopowe teledyski. Wypasione fury ojca kolegi reżysera, knajpę pełną bausujacych lasek i prawdziwych, twardych chłopaków w kapturach. Zespół Late czy Mocca objawił mi sie dwa tygodnie temu. Koleś śpiewa ze wszyscy są w transie tylko on wie co…. ja pierdole muszę szybko zanurzyć sie w zimnym oceanie.

A Smutno mi jest podwójnie, bo znaczną część hip hopowego syfi zrobili terroryści z Wrocławia. Jakiś taki poranek mam rzewny.

Paper Planes

Nowa, nieocenzurowana M.I.A. (czy wypatrzyliście Beastie Boys?) Z klipem było małe zamieszanie, o którym możecie poczytać na jej oficjalnym blogu.

Ranger of the Dork Forest

O Marii Bamford pisałem już tutaj. Teraz polecam jej internetowy serial do obejrzenia na stronie SuperDeluxe. Autotematyczne i autobiograficzne skity, w których wciela się ona we wszystkie postacie. Studium neuroz.

Speechless

speechless

Strajk scenarzystów pozostawił aktorów samych sobie. Bez scenariusza. Bez dialogów. W rolach głównych, między innymi: Harvey Keitel, Sean Penn, Andre 3000, William H. Macy i Susan Sarandon. Speechless.

Moment Of Zen

W Hollywood właśnie scenarzyści rozpoczynają strajk, co dotknie nie tylko produkcję filmów, ale także programy telewizyjne. Od przyszłego tygodnia nie będzie nowych odcinków “The Daily Show”, ale Jon Stewart (o którym pisaliśmy już np. tutaj) z tej okazji zachęcił wszystkich do odwiedzenia nowej strony swojego programu. TheDailyShow.com to jeszcze wersja beta, ale docelowo znajdą się tam WSZYSTKIE wyemitowane odcinki. Warto przypomnieć sobie klasyczne fragmenty i zobaczyć, gdzie karierę zaczynali m.in. Steve Carell i Stephen Colbert.

I hope you had a time of your life…

Ruszył drugi sezon Sarah Silverman Program - najzabawniejszej kobiety w Stanach. Parę miesięcy temu w swoim monologu zmiażdżyła Paris Hilton, niedawno ten sam los spotkał Britney Spears - Sarah nie jest tak całkiem bez serca, o czym świadczy to co powiedziała w wywiadzie dla “Guardiana” czy u Lettermana. Ale i tak najlepiej wypada, kiedy nie musi się tłumaczyć, choć zapewne już tylko za ten montaż z aborcjami znowu się jej oberwie.

A skoro już przy zabawnych kobietach, to polecam monologi Marii Bamford (członkini ekipy Comedians Of Comedy) i znakomity dokument “Girls Who Do Comedy” - w częściach do obejrzenia na jutubcu, jak to mówią młodzi.

SEXY UPDATE: Wywiad z S.S. (cóż za perwersyjne inicjały dla Żydówki, czyż nie?)  w październikowym “Vanity Fair”.

Kingdom

Kto by pomyślał, że Dave Gahan mnie tak miło zaskoczy. Znakomity klip budzący skojarzenia z Lynchem czy Cunninghamem. Równie świetna piosenka, w klimacie Depeche Mode (z czasów “Ultra”) czy starego Nine Inch Nails. Odświeżający powiew retro - lata 90. wracają?

political vision that is eerily prophetic

boo-yah!

Na stronie HunterThompsonFilms opublikowano właśnie 1,5 godziny nagrań video z lipcowego sympozjum poświęconego wpływowi Huntera S. Thompsona na dziennikarstwo polityczne w Stanach Zjednoczonych. Wśród prelegentów m.in. Carl “Watergate” Bernstein i Michael “Monicagate” Isikoff.

Century of Self

“This series is about how those in power have used Freud’s theories to try and control the dangerous crowd in an age of mass democracy.” - Adam Curtis

Doskonały dokument z BBC4 o początkach ukierunkowanej na odbiorcę reklamy, kontroli ludzkiego umysłu, public relations, psychologi tłumu i “naukowym ulepszaniu demokracji”.

Warto - szczególnie dwie pierwsze części.