‘no matter what happens between us, my limited edition Watchmen is safe on my shelf’
barelli | bialy humor, blog, czarny humor, komiks, literatura
książki i kochankowie – najlepsze ‘recenzje’ jakie w życiu czytałem!
Jamnik liże moją dłoń, ja płaczę.
mazgai | architektura, czarny humor, filmoteka, politikon zoon
W wolnych dniach czytam “Dzienniki ze Spandau” i trochę grzebię w sieci szukając rzeczy związnych ze Speerem. Jest wiele, łatwo dotrzeć, nie ma sensu nawet dawać linków.
Samą książkę polecam nie tylko fanom. Momentami jest nudne i nie chcę posądzać autora o słaby styl czy też nieciekawe życie. Po prostu ten upływ czasu, wiele stron i brak nadziei na inne zakończenie. Jest dużo ironii, co oczywiście nadaje ludzką twarz wszystkim uwięzionym. Trudno by tej ludzkiej twarzy nie było.
2 grudnia 1952
Dönitz odbył dzisiaj półgodzinną rozmowę z żoną. Po powrocie powiedział sarkastycznie: “Było całkiem miło, prawie intymnie. Obecni byli tylko rosyjski tłumacz, francuski sous-chef, strażnik i na zmianę jeden z dyrektorów”.
Polecę też coś innego: Za namową wolfheada (zapewne zdajecie sobie sprawę, jak bardzo bałam się ulec jego namowom, znając jego gust serialowy) obejrzałam dwa odcinki “American Horror Story” (gra tam żona trenera z “FNL”). Polecam. Tak świątecznie.
“for people who still would like to be part of literary conversations without expending all that energy that goes into sitting down and reading a book”
barelli | bialy humor, blog, czarny humor, kult, literatura
fcukin awesome!
Soft Focus
kormak | bialy humor, czarny humor, kult, lans, video, web-broadcasting
Punkowy dandys Ian Svenonius w internetowej telewizji VBS prowadzi(ł?) talk-show, do którego zaprasza najciekawsze postaci ze świata muzyki. To rzadka okazja posłuchania naprawdę ciekawej wymiany myśli bez bicia piany, nawet jeśli czasem gość wyraźnie rozbawiony jest inteligenckimi pytaniami Svenoniusa i robi sobie jaja (jak Will Oldham) albo kiedy gość wygląda na nierównoważonego psychicznie i bełkocze momentami (jak zawsze śliczna Chan Marshal). Wśród rozmówców m.in. Genesis P-Orridge, Andrew WK, Henry Rollins oraz Ian MacKaye. Rozmowy stare, a i sam kanał to oczywiście ramię “Vice’a”, ale na szczęście polska mutacja nie wzięła się za robienie rodzimego bękarta (chyba).
Drugs, Disease and Death
kormak | czarny humor, excesy, ikona, walka
Zmarł komik Mike DeStefano. Zawał serca w wieku 44 lat. Wychowany przez ulice Bronxu włoski cwaniak, w wieku 12 lat uzależniony od heroiny, zarażony HIV, żona umiera na AIDS – to tylko kilka punktów jego przepełnionego tragedią życia. Z tej “czarnej nocy duszy” wyciąga go buddyzm i mocne postanowienie zrobienia kariery w stand-upie. Ze swoich negatywnych przeżyć uczynił oręż, ale jego brutalna szczerość na scenie i w wywiadach nigdy nie otarła się nawet o tanią eksploatację własnych słabości. Dopiero zaczynał osiągać sukces, zostawił za sobą ledwie dwa albumy i tę łamiącą serce opowieść. I chociaż talentem nie może równać się z też przedwcześnie zgasłymi Billem Hicksem czy Mitchem Hedbergiem, będzie mi go bardzo brakować.
Thou Shalt Always Kill
drozdal | bialy humor, czarny humor, dźwięki
And thou shalt think for yourselves.
Comedy podcast of record
kormak | bialy humor, czarny humor, podcast
Marc Maron to raczej mało znany i popularny komik. Prawdziwy weteran, który zaliczył wszystko: od stand-upu w obskurnych spelunach, castingi do “Saturday Night Live”, pisanie dowcipów do różnych talks-shows, prowadzenie politycznego talk-radio, heroinę, alkohol, rozwody itp. itd. Krótko mówiąc, więcej upadków niż wzlotów, czyli coś, co jest codziennością pewnie 90% komików w USA.
Obecnie Maron prowadzi podcast o wdzięcznej nazwie “WTF”, który ze względu na to, że jego autor zna wszystkich w środowisku i przeżył wszystko, jest niezwykle insiderski. Goście uzewnętrzniają się tam jak mało gdzie, więc każdy odcinek kipi wręcz od smakowitych anegdot. Dla każdego miłośnika stand-upu to pozycja obowiązkowa, szczególnie dwuczęściowa, boleśnie szczera rozmowa z Louisem CK, wieloletnim przyjacielem Marona, czy Carlosem Mencia, znienawidzonym wśród komików za podkradanie materiału. Z najnowszych odcinków polecam wywiad z Henrym Rollinsem, który opowiada np. o śmierci swojego przyjaciela z rąk Cripsów czy (nieistniejących) relacjach z ojcem, pieszczotliwie nazywanym “fuckin’ racist homophobe”.
Everything That Ever Was – Available Forever
mazgai | bialy humor, czarny humor, kult, literatura
‘The Lord of the Rings’ used to be ours and only ours simply because of the sheer goddamn thickness of the books.
Etewaf. Tekst na Wired Wake Up, Geek Culture. Time to Die nas kompletnie rozbił, ale i zjednoczył. Mówi dokładnie to, co czujemy. Myślimy. U każdego jednak błyska inny moment. Może jest to za późno, może zbyt dużo tam narzekania. Ale nie sposób odmówić temu szczerości i emocji (jednocześnie), które – by powiedzieć banalnie – nie są mocną stroną współczesnych mediów.
Szczerość dominuje też odnalezionej na aukcji książce HST Better Than Sex. Czytając, mam dreszcze. Tak jakbym oglądała pierwszy raz Wszyscy ludzie prezydenta. Albo JFK. Nie chodzi o nazwiska, daty i miejsca. Ale o relacje, znaczenie i całe to bagno, jakie niesie ze sobą polityka. Do tego świetnie wizualnie, szkice, kartki wielokrotnie przefaksowane, urokliwe zdjęcia. I piękny język. I piękne odniesienia (chociażby do Markiza de Sade). Koniecznie!
Where all young people go to retire
kormak | bialy humor, czarny humor, lans, video
“Portlandia”, nowy serial amerykańskiego kanału IFC, dzięki magii internetu dostępny także u nas [mrug, mrug]. Telewizyjne dziecko duetu Fred Armisen (”Saturday Night Live”) i Carrie Brownstein (wokalistka Sleater-Kinney) to przewrotna satyra na – a jakże – hipsterów oraz wszelkie absurdy, których źródłem jest Portland – najbardziej wyluzowane, proekologiczne, lewackie i białe miasto w USA. Prawie jak Kanada. Pierwszy odcinek obiecujący, świetni goście w epizodach (Steve Buscemi!) i dobra muzyka. Plus nostalgia za latami 90.
Oh really? Can we get any more stereotypical? An Italian dictator who was into fashion?
kormak | czarny humor, moda
I jeszcze boski cytat:
The Italian woman must follow Italian fashion. Taste, elegance and originality have demonstrated that this initiative can and must be successful. — Fascist Party Edict, 1933
[źródło]
...