Trash TV

Historia ojca chrzestnego amerykańskiej specjalności- trash tv. Morton Downey’a, Jr. Ta konwencja daje wycisk.

duck and cover

Little Big Man

Steve McQueen in Y.Y.

Chodził z R.Kawakubo, ma czarny pas karate, ubierał aktorów T. Kitano. Wczoraj otworzyli mu wystawę w V&A. Z tej okazji marudzą na niepokonanym showstudio, wznowili dokument W.Wendersa i książkę za którą zabiję. (kontakt poprzez redakcję)

John Galliano

star of david

Zaczął Hardy Blechman. Przesadził Christopher Raeburn.

Od dawna śledzimy, teraz kochamy.

Czy jest coś bardziej politycznego (!) niż szwajcarska armia?

so april!

ari

mam z nim jakiś problem, bo mimo, że wierzę w to, co ( i lubię jak) mówi, nie jestem pewien czy się udaje (0:35-…).

poza tym Debris do Purple’a też nie zachwycał.

ale jeszcze tylko miesiąc i z tego co widać, akurat moja ulubiona, nazwijmy to ‘ksero’ część (w końcu to rok xerobojów).

masa (1200 zdjęć) przytłacza i jeszcze: ‘each book in this limited-edition series includes a print signed by the artist’.

got wood?

I’m nostalgic for the future

Michael Geoffrey 'Mike' Skinner

Mike’a lubię trochę na dobre i na złe, właśnie za… nutę nostalgii.

Kiedy więc  walkman pożre wam kasetę z soundtrackiem do Runaway i znudzą się plebiscyty VH1 na najbardziej path-epic twitter, zajrzyjcie (proszę!) na jego blogaska.

Może to przez przerwę techniczną w dostępie do etewaf (’wait for it to leak onto torrentshare’, wink wink) ale urzekło mnie co najmniej zestawienie tych dwóch wpisów:

10/2010 vs 01/2011

Tak więc poza tym, że Skinner zaczął używać Holgi, właśnie ukazała się wersja deluxe, z 14tym kawałkiem, którego na pewno wam brakuje.

Zamiast wspominać stare dobre czasy (‘it’s very unhip to call me unhip’) posłuchajmy jak kilku klasykom przypomniał się grime, za którym tęsknimy z wypiekami śledząc kolejne odcinki Westwood TV.

Może to tylko ja ale – cytując klasyka – “uwielbiam niepewność przyszłości” (F.N. za Hakim Bey, Obelisk i inne eseje, str. 90).

Les Bubble Gelatin

gelitinWedług oficjalnych danych spotkali się w 1978 na wakacyjnym obozie. Osiem lat wcześniej nieformalnie rozpadła się grupy akcjonistów wiedeńskich, z którymi wiąże ich nie tylko ilość członków (także dosłownie), miejsce zamieszkania (Wiedeń) ale też radykalność wystąpień. Podstawowa różnica gelitin (po za różnicą wieku), to brak modernistycznej pompy i duża swoboda formy wypowiedzi.

Never Trust a Hippy

Czternaście minut z delikatnym okładem to przysłowiowe pięć minut cztero i pół letniego Sean’a. Pierwszy dokument Ralph’a Arlyck’a nakręcony w 1969 roku w San Francisco a wyprodukowany we Francji w 1970 (plotka mówi, że ze względów politycznych nie w rodzimym kraju).
Słowa, obraz, słowa.

*Dla dociekliwych powstał w 2004 roku “Following Sean”, ale to już raczej umęczenie tematu.

Shinjuku

daido moriyama

Gaijin od t.c.s. (pisał kiedyś microprof) założył kilka dni temu kolejnego blogaska… Jeśli tylko doczekamy się czegoś na miarę zdjęcia powyżej, cierpliwość popłaci. Jakoś się ociągam więc może mazgai dorzuci do amazon wish list najważniejszą premierę zeszłej jesieni.

old is new…new

BlackMagic

(Nie mieszcząc się) w ramach podsumowań, niszowy faworyt tamtego roku? Szczerze wierzę, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. W końcu skoro nawet Žižka się ogląda, czytanie o filmach ma sens wtedy, kiedy naprawdę ciężko je obejrzeć. Chyba że… (Na utube od godzin kilkunastu i kto teraz powie, że na medium nie ma nowych staroci?!)