Czarny koleżka
microprofessor | video
Przygody czarnego stworka o szerokim uśmiechu. Trudno powiedzieć, o co chodzi ale wciąga. Subtle daje radę. Tytuł utworu F.K.O (?) Animacja autorstwa SSSR. Nie jestem pewien, czy wejrzenie w tekst piosenki może pomóc w czymś, niemniej powodzenia.
(wersja w quicktime)
Cat Power plus Eggleston
microprofessor | video
Właściwie obejrzałem wideo ponieważ wymieniono przy nim nazwisko Egglestona, pana od ciekawych eksperymentów z kolorem. I rzeczywiście, znany fotograf pojawia się w paru ujęciach a cały teledysk został nakręcony w Memphis, i właściwie jest slodko-popowym wydaniem Memphis. Ale oczywiście przyjemnie się oglada. Na dodatek zupełnie inne wydanie Cat Powera, ale chyba ponownie słodkie, trudno się zkoncentrować na słowach piosenki.
Cat Power - Lived in Bars
Cat Power - Cross Bones Style
He’s Robby Muller, but don’t tell him that
microprofessor | filmoteka
Mystery Train
Jim Jarmusch opowiada o współpracy z Robby Mullerem: “The beautiful thing about Robby is that he starts the process by talking to you about what the film means, what the story is about, what the characters are about. He starts from the inside out, which is really, really such a great way. I’ve learned that you find the look of the film later after you’ve found the essence of the film, what its atmosphere is, what it’s about and then you look at locations together, you start talking about light and colour, about what film material to use and the general look of the film, and we’ve worked together a lot now, so we don’t have to discuss as many things as other people might because we understand each other.
He considers himself to be an artisan in a way. I remember, especially in Dead Man, the crew and I were joking a lot by saying, “He’s Robby Muller, but don’t tell him that!” He considers he has a lens, he has film material and he has light.”
Różowe i niebieskie
mazgai | fotografia, lans
Czy nie jest tak, że małym dziewczynkom częściej kupuje się różowe ubranka, a chłopcom niebieskie? Słyszałam, że niektórzy młodzi ojcowie są tak przejęci synkiem, że nie dadzą mu założyć żadnego ubranka, które jest różowe. Edukacja od małego.
Poznajcie Emily, Celine, Yerim, Michaela, Ethana, Yaechana, Terry’ego i Mirai. Niebieski i różowy nigdy passe.
Dziadkowe opowieści
mazgai | kosmos
Mój dziadek lubił opowiadać mi różne historie z 10-letniego pobytu na Syberii. Kiedy temperatura osiągała -40 stopni wciąż chodzili do pracy, ale kiedy tylko temperatura szła jeszcze jeszcze niżej, zostawali w obozie. Wiewiórki jadły z ręki i najlepiej smakowała cebula i boczek przysyłane w paczce.
A oto opowieść innego dziadka.
Buzz off
microprofessor | filmoteka
Kolejny przykład klasyki niezależnego kina- Down by Law Jima Jarmuscha. Prezentowana scena to pieczenie królika przez Boba (Benigni). W scenie tej Bob opowiada o swojej matce i jednym ze swoich snów z nią. Prawdziwa gratka dla miłośników pana z siwą brodą od psychowazeliny. Oczywiście John Lurie i Tom Waits są także w niesamowitych kreacjach- pierwszy jako drobny stręczyciel, drugi jako pechowy DJ. Scena w której Zack (Waits) obsesyjnie rysuje na ścianie kolejny dzień niewoli (co w końcu doprowadza do bójki) jest mistrzowskim ujęciem syndromu zapętlenia i jednoczesnie jest piekielnie śmieszna. Oczywiście za wizualną stroną filmu kryje się Robby Muller, o którym więcej następnym razem. A tymczasem zakończmy takim to sloganem do filmu: “It’s hard to get lost if you don’t know where you’re going.”
Foley Room
Genialny chłopiec z Brazylii, zapuścił brodę i włosy. Jego wizerunek przybrał odcieni ponurych, wojskowych zieleni, łamanych jedynie przez ziarno niskiej jakości kamery filmowej. Znikł niewinny uśmiech, zastąpiony przez pożółkłe od nikotyny zęby. Amon Tobin nagrywa nowy materiał. Jego ostatni, pełnometrażowy album “Out From Out Where” stanowił szczyt wystylizowanego techno-thrillera, z ostrymi jak brzytwa karoseriami mecha-pojazdów i neonami futurystycznej metropolii. Tym razem, zamiast abstrakcyjnych renderów spodziewać się możemy kontaktu z brudną i agresywną miejską tkanką, wizualnie przypominającą coś z brutalnych imaginacji Davida Cronenberga. Zmianom uległ również sam proces twórczy Tobina, bowiem zastąpił gramofon na rzecz punktowego mikrofonu który przez 8 miesięcy służył mu do zebrania potężnej kolekcji nagrań terenowych. Od mrówek maszerujących po aluminium do warkotu silnika. W styczniu ukaże się nagrany wspólnie z Kronos Quartet, promujący album singiel “Bloodstone”, który jeśli macie szczęście możecie odsłuchać na stronie Ninja Tune. A do tego czasu pozostają nam trailery:
The Ultimate Road Movie
microprofessor | filmoteka
Muzyka do filmu Until the End of the World była bardziej popularna niż film, ale może warto przypomnieć ta realizację Wendersa z 1991 roku. “The soundtrack is notable for Wenders asking various recording artists— U2, Talking Heads, R.E.M., Depeche Mode, Jane Siberry, etc.—for music to be used in the film; specifically for the music that they thought they would be making in 1999″. Warto przypomnieć, iż Wenders użył sporo obrazów z kamery cyfrowej jako wizualizacji dla ideii ‘kamery dla niewidomych’, która to genereuje obrazy poprzez transformacje fal mózgowych. Może jeszcze tylko należy dodać, iż wersja reżyserska to 280 minut!
Wirus
cylinder | sztuka
Weston Takeshi Tenuya najprawdopodobniej preparuje swoje malarstwo w laboratoryjnej przestrzeni, traktując malowane obiekty niczym jakiś wirus. Poddaje je najwymyślniejszym eksperymentom na poziomie atomowym, rozszczepiając rzeczywistość i multiplikując ją tak jak fraktale.
Najprawdopodobniej.
Naukowcy wciąż się o to spierają.
…i stało się światło.
cylinder | architektura, fotografia, sztuka
UnitedVisualArtists najwyraźniej lubią bawić się lampkami. “Świecili” dla Massive Attack i w TateModern. Choć ich strona to “tylko” dokument genialnych instalacji, podziwiać można również same fotografie, choćby na blogu, który jest przejściówką za kulisy tego całego spektaklu świateł.